Άκακος ήμουν λέγανε
Είμαι ο βρεχόμενος πρίγκηπας.
Σηκώνομαι απ΄τις λάσπες ενώ το στέμα μου βουλιάζει
δίχως να τ' αναζητώ.
Οι σκιές τραυλίζουν γύρω μου
λες και ζω τη τεχνητή μου νύχτα.
Αυτό είναι το ντεμπούτο μου καθώς με καταπίνει ποιος;
ο δρόμος που δε περπάτησα,
σα ρεφρέν:
Καρυωτάκης
Να βλέπεις τα βουνά από χιλιόμετρα,
να τρέχεις, να τρέχεις ως το τέρμα.
Ν' ανεβαίνεις στη κορφή και τελικά να λείπουν.
Τι στιγμή.
Βρίσκεσαι στο κενό σα τα καρτούνς, και πέφτεις.
Εσύ όμως δεν είσαι ήρωας.
Εσύ θα πεθάνεις.
Και δε λέω, το θελες.
Μα ένα πράγμα εύχομαι.
Καθώς αρχίζει η πτώση να μη σε βρει μετάνοια.
Υπάρχει κρίμα μεγαλύτερο;
Υπάρχει θάνατος μες τους θανάτους;
Ένας ήλιος Πρωταύγουστος.
Αθανατώ
Μες στα κουφάρια του ευκάλυπτου ο θάνατος καραδοκεί, εκεί θ' ανταμωθούμε.
Δίπλα από σταχτένια νυφικά που άφησε μια ψυχοκόρη και τα κατούρησαν στοιχιά τα φόρεσαν, για πλάκα, αντάρτες.
Είναι ο ευκάλυπτος θνητός;
Όταν στις ράχες του θα κοιμηθούν όλοι οι κουρασμένοι για να 'χουν να ξεχνούν τ' αξέχαστα μαντάτα.
Κι άλλοι στις ρίζες του θα ξαγρυπνούν, να σκάβουνε για μυστικά, για ξόρκια και μαγγανικά που έθαψαν δυο μάγισσες πουτάνες.
Και μάνες είδα να τον καταριούνται. Γονατιστές ν' αγγίζουνε τον κρεμασμένο. Πόσοι πρωτότοκοι κρεμάστηκαν;
Κι άλλοι τόσοι τον αγγαλιάσαν, τον σφάγιασαν μ' ένα σουγιά στο τρίγωνο της ήβης.
Φιλήδονη αθανασία, πες μου το ρήμα σου.
-Η νοσοκόμα-
Η βάρδια της τελείωσε. Έφυγε από το νοσοκομείο εχοντας στη τσέπη ωοθήκες. Άλλωστε - θεός φυλάξει΄- γνώριζε καλά πως πατά απάνω στους πρόποδες της ιστορίας. Φτάνοντας σπίτι έβαλε αμέσως πράσινο τσάι. Κοίταξε στο παράθυρο, κι από την απέναντι πολυκατοικία μία νεαρή τίναζε ένα άσπρο σεντόνι στη χούφτα του ανέμου.
νάτοι οι αχθοφόροι, νάτοι
που μας κουβαλούν τα θαύματα
μέσα σε φιδόδερμα σακιά
μες στο ημισφαίριο της νύχτας
πληγωμένοι σαν μου μοιάζουν
ω θεέ μου λίγο αλάτι
ρίξε τους στη θάλασσα
μη χαθούν τα θαύματα
που ν’ γεμάτοι τραύματα
και χουν γείρει σιωπηλά
πίσω από τη χαρά ο χάρος
και στο θάνατο χορό
νάτοι, νάτοι..
τραγουδούν και φτάνουν
μουλιασμένοι από χαρά.
