τι είναι η βροχή.

η ρευστοποίηση
του ουρανού
στο
μέτωπο
σου
.

ένα ντόμινο ο θάνατος
ένας νεκρός
δύο νεκροί
κι εφτά.
δε ψάχνει η μέλισσα τη γύρη
το ανάποδο.
πεινάει ο πακιστανός
και στήνει πάγκο στα βουνά
μελίσσια στη Κυψέλη.

στους ήχους του νερού

βγαίνουν καπνοί

το τρένο εκτροχιάζεται

ακούω επιζώντες

ο υδρατμός συσπάται

καθώς γεννάται

ο φόβος μη χαθώ

και στροβιλίζομαι

να κινδυνεύω

μη και φαγωθώ

απ’ τα πτερύγια

-τα βλέπω-

όπως στιλπνά

κι αχνίζουνε

να με χαράζουν

σε υδρόγειο

στο ντους

σ’ ένα στροβιλισμό

τo νερο

με το νερό νοθεύετε

εκεί,

ο θάνατος

με θάνατο αγιάζει

Zbigniew Herbert ||

ψιμύθιο


η γόβα στη λάσπη
ζαρώνει
υπόγεια σκουλήκια

και το κορμί του φιδιού
κούφιο είναι
αλλά σκοτώνει

δεν είσαι άοπλος
του φόβου το στομάχι βρες,
και τρύπατο
πάρτο στα δόντια

-ποιός έχεις δόντια;
-έχει και δύναμη.

στη ζωή μου δε κουράστηκα
ένα το μεροκάματο
κι αυτό μ' ακρωτηρίασε

φίλος δε με πλησίασε
μονάχα ένας παραγιός
γιώργο τον έλεγαν;

και κόσμο εγώ δε γνώρισα
ένα ταξίδι έκαμα μονάχα
άτυχος στάθηκα: σ' αυτό ναυάγησα

κι ούτ' ερωτεύτηκα πολλάκις
μία μόνο φορά
μονάχα ένα πρόσωπο.

Το ίδιο πρόσωπο
εφτά
φορές

θέλω να πετάξουμε αετό, του είπε
.
...μια ουρά

κρεμάσαν στο λαιμό

-αποκόμματα εφημερίδων

αναγγελίες γάμων

κι όλα τα μνημόσυνα-

.

πήγαν στο λόφο

πήδηξαν

ίδιοι αετοί

.που πέσαν

.

τη Δευτέρα τους.

ο οχτάχρονος χαμογελά με ρεύμα.
οι φλέβες του στην πρήζα
ενώ τα χείλια του δε διακρίνονται.

Πρόκειται να πεθάνει
είπε ο μαύρος ποιητής.

στης συνέλευσης τη δίλεπτη σιωπή

σε βρήκα

.

και στο μπλε χλωρίου της ταυτότητας

σε χάνω

ναύτης ο έρωτας

σε καμπαρέ της Τρούμπας.

μέσα πηδιόμαστε κρυφά

με πρόσωπα κρυμμένα

απ' το πηλίκιο.

το ρίξαμε στα μάτια μας

πώς να βαστάξεις τη ντροπή

να ηδονίζεσαι

με προφυλακτικά προηγουμένων.

.