'Μια βόλτα στο δάσος'
καταμεσής αμέρωτης υπαίθρου
και βελόνιαζε.
Τσιμπολογούσε απ’ τη κρούστα του κορμιού
σα να κεντούσε μου το είδος.
Πείσμα εγώ.
Συνέχιζα γδυμνός κι αιμόφυρτος στα στήθη,
ίδια τροπαιοφόρου ρότα.
Παρεξήγα με.
Αδράνησα στον πρώτο βράχο.
Μικρό ξαπόστεμα, δυο – τρεις ανάσες στα κρυφά
και πλατανόφυλλα στα τραύματα μου.
Τι σκέφτηκα;
Τίποτα δε σκέφτηκα ο αμαθής.
Μονάχα το σακάκι του θεού είδα εμπρός μου.
Το παρντεσού της μοναξιάς κρεμάμενο.
Τη φλοίδα coup d’etat,
το σκέπασμα της βίας.
Αγάντα.
'Η φίρμα'
Στη πίστα ο νεαρός, η φωτεινή επιγραφή, ο γοητευτικός,
λίγο ξανθός - πολύ ξανθός, γνωρίζει.
Γνωρίζει πως τώρα τα πλήθη θα ξεσηκωθούν.
Κάθε βράδυ στο τραγούδι αυτό αποθεώνετε.
Και γιατί όχι.
Σμήνη λουλούδια πλαστικά, γαρύφαλλα μπουκέτα,
κόκκινα και κίτρινα και λουλακί.
Αποθέωση, άνθη κυλούν ολούθε, ίπτανται.
Κορίτσια στριγκλίζουν, το μέτωπο του σφίγγεται,
τα δίνει όλα, μια σταγόνα ιδρώτα κυλά, πατά λες σε κήπο, τον αγαπούν,
κι όλη η έκσταση στο νεύμα ανταπόδοσης προς το κοινό,
η ευτυχία στα κλειστά του μάτια.
Κι όπως κρατά το μικρόφωνο θυμάται τη κηδεία της μητέρας του.
Τι ομοιότητα.
Τι ανατροπή.
